oopS! i 4get medicine T_T

posted on 25 Nov 2010 22:38 by addiary
"ทานยานี้ตามแพทย์สั่งอย่างเคร่งครัด  และทานให้ตรงเวลาทุกวัน" เป็นคำแนะนำในการใช้ยาที่ระบุไว้ที่ฉลาก  ซึ่งเป้นสิ่งที่ผู้ป่วยทุกคนควรปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด  ฉันเองก็พยายามทำมาตลอด  ถึงแม้จะมีหลุดๆไปบ้างก็ 3-4 ครั้งในรอบปี  จนกระทั่งวันนี้...เกิดเรื่องระทึกในที่สุดในชีวิตการทานยา
 
เมื่อเช้า...จะด้วยอะไรดลใจก็ไม่ทราบได้  ฉันเกิดเปลี่ยนกระเป๋ามาใช้อีกใบหนึ่ง  ก่อนออกจากบ้านก็ถ่ายเทของจนคิดว่าไม่ลืมอะไรแล้ว  แต่ก็ออกจากบ้านอย่างเหมือนมีลางสังหรณ์ว่าลืมอะไรบางอย่าง  จนกระทั่งถึงออฟฟิศ....
 
มือถือบอกเวลา 9.00 น.พร้อมเสียงปลุก  ฉันควานหากล่องยาให้กระเป๋าเริ่มจากช่องที่เคยเก็บไว้ประจำ...กล่องไม่อยู่ในนี้!!!  หรือจะเอาไว้อีกช่อง  อีกช่อง  อีกช่อง  ค้นจนหมดทุกช่องจนแน่ใจแล้วว่าฉันลืมกินยามา  งานเข้าแล้วมั้ยล่ะ!!!  สมองเริ่มฟุ้งซ่านไปต่างๆนานา  จะทำยังไงดีเนี่ย...
 
ถ้ากลับไปบ้านกว่าจะกลับมาถึงออฟฟิศคงเกือบเที่ยง  -*-
ถ้าไปซื้อที่นิรนามก้ต้องมีใบสั่งแพทย์ -*-
ถ้าไปซื้อที่โรงพยาบาลก้คงต้องรอแทบไม่ต่างกัน -*-
ถ้า.....บลาๆๆๆๆๆ
 
หลังจากสงบจิตสลบใจได้ซักพักก็เริ่มปลงว่าคงต้องทานมื้อต่อไปแทน  หวังว่าเจ้าเชื้อนั่นคงยังไม่ทันตื่น
ฉันออนเอ็มเล่าให้เพื่อนฟัง  เขาให้ให้คำปรึกษา  ทางเลือกต่างๆ ซึ่งดูแล้วก็เหมอืนย้อนกลับไปที่สิ่งที่แันฟุ้งซ่านไปแล้วเมื่อครู่ใหญ่
"กว่าจะกลับถึงบ้านก็คงเกือบ 2 ทุ่มแล้ว"
"งั้นก็ทานมือต่อไปเลย  แต่ไม่ต้องเบิ้ลนะ  หมอเคยบอกว่ายาอยู่ในร่างกายได้ประมาณ 14 ชม. คราวหน้าต้องเผื่อก๊อก 1 2 3"
"ยังไงอ่ะ" ฉันสงสัย
"อย่างแรกก็ต้องเก็บยาไว้หลายกระเป๋า ถ้าเราใช้หลายใบ  สองก็คือเก็บไว้ที่ออฟฟิศบ้างแต่อย่าลืมใส่ซองกันชื้นไว้ด้วย  แล้วก็ก๊อกสาม....เรามีเพื่อนในบ้านที่อยู่ใกล้ๆบ้างมั้ย"
"ไม่รู้อ่ะ"
"นั่นแหละถึงบอกว่าควรจะรู้จักกันไว้  เผื่อมีใครอยุ่ใกล้ๆแล้วทานยาสูตรเดียวกับเราจะได้ขอแบ่งมาได้  มันสำคัญตรงนี้แหละ"
 
และแล้วก็เหมือนสวรรค์ทรงโปรด  เพื่อนอีกคนหนึ่งออนไลน์มาพอดี  ฉันก็เล่าเรื่องของฉันให้เขาฟัง  และประจวบเหมาะพอดีที่เขาใช้ยาสูตรเดียวกับฉันและก็ทำงานอยู่ไม่ไกล  เดินทางด้วย BTS ประมาณ 10กว่านาทีก็ถึง
"มาตอนนี้เลยก็ได้นะ  ใกล้ถึงแล้วโทรบอก  จะได้เดินออกไป  ทานเลทยังดีกว่าไม่ได้ทานเลย"
 
ฉันรีบดีดตัวจากออฟฟิศตรงไปที่ BTS   ใช้เวลาราว 15 นาทีเราก็เจอกัน  เขายื่นซองยาให้ฉันพร้อมกับบอกว่าในนั้นมีอยู่ 2 เม็ด ให้เอาไปเผื่อ  ฉันรับซองยา ยกมือไหว้ แล้วก็รีบทานยาทันที  ดูนาฬิกาก็เลทไป 2 ชม. พอดี
ณ จุดนี้ บอกตามตรงได้เลยว่ารู้สึกซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก 
 
ถ้าฉันไม่ได้ออนเอ็ม
ถ้าไม่ได้เพื่อนคนนี้
ถ้าฉันไม่ได้ทานยา
 
มันจะเป็น 12 ชั่วโมงที่ฉัันฟุ้งซ่าน จิตตกสู่ห้วงเหวแห่งความกังวล  จินตนาการต่างๆนานาถาโถมเข้าสู่สมองของฉัน
 
ในสังคมที่วุ่นวายอย่างเช่นทุกวันนี้  มีคนกลุ่มนึงที่มีชีวิตเหมือนๆกัน  ช่วยเหลือกัน  เป็นสังคมแห่งการแบ่งปันที่ฉันรู้สึกสัมผัสได้ด้วยตัวฉันเอง ในวันนี้...วันที่ฉัน...เกือบไปแล้ว(มั้ยล่ะ)

Comment

Comment:

Tweet